Enkhuizen

21-11-19 Lezing door Klaas Dijkstra over zijn reis door Amerika

Lezing door Klaas Dijkstra beschreven door dhr. P. Groot

Aan de rand van ons eigen, door CO2 en stikstof geteisterde (dus welig groeiende) en door mensenhanden gecreëerde natuurgebied ‘Het Streekbos’ bleek een krielhaantje domi­cilie te hebben gekozen. Daar zal wel een zielig verhaal achter steken, van problemen in de jeugd, mislukte hulp­verlening, of mogelijk ook door eigen schuld uitgestoten wegens te veel haantjesgedrag, seksuele intimidatie, moge­lijk zelfs aanranding, verkrachting en pedofilie, wat hem een bosverbod oplevert.

Nadat we hem meermalen daar zielig hadden waarge­nomen, hebben we hem wat voor zonden hij dan ook heeft gepleegd, hem die vergeven en hem als het ware geadopteerd door ons dagelijks brood met hem te delen.

Nu hij een soort kind is geworden moest hij ook een naam hebben, en namen geven is altijd lastig. Het moest een jongensnaam zijn. Ook een goede ouderwetse Nederlandse naam. Maar van meerdere namen kenden we ook lelijkerds, waar we hem niet mee wilden asso­ciëren.

Uiteindelijk werd het Klaas, nu we alleen maar goede Klazen kennen (onder andere Sinter­klaas) en dit verkozen boven Piet (denk aan die lelijke zwarte).

En dit uitstapje brengt ons dan bij een andere Klaas, en andere natuurgebieden. Een soort onofficieel erelid van Groei & Bloei, een soort levende legende, ene Klaas Dijkstra, die we maar net als zijn tuin kleurrijk noemen en bijzonder. Er is veel meer van te zeggen, maar zo een stukje mag niet te lang worden, anders haken de lezers verveeld af, dus de pagina met zijn c.v.

Goede eigenschappen (slechte heeft hij niet), eigenaardigheden (Fries bloed, West-Fries gevormd en geïnfecteerd), slaan we alle­maal over.

Klaas is eigenlijk een oudje van mijn leeftijd (ongeveer 75 jaar), maar is nog gewoon (samen met zijn broer) lekker met zijn kleurrijke tuinderij bezig, en heeft ook een oplossing gevonden voor een deeltje van dat te veel aan chrysanten en pioenen/pensioen­geld, en dat is blauw en het vliegt en stoot stikstof en CO2 uit.

Bij het bestuur van Groei & Bloei en hotemetoot Theo van der Jagt is nu pas het besef doorgedrongen dat we met betrekking tot inter­essante lezingen ook talent hebben binnen onze groep, en foto­grafen die boven dat ingehuurde spul uitsteken, en net zo, of beter welbespraakt. En dat we van de kosten die we besparen nog eens een apart Groei & Bloei-feestje kunnen gaan organiseren.

Dus de vorige maal kunst van Kunst, en 22 november dus onze bloedeigenste Klaas Dijkstra, die ons uitgebreid toonde dat zijn overtollige geld nuttig werd besteed, met een fotoserie van perfecte kwaliteit van de nog niet door stikstof geteisterde Nationale Parken van Amerika.Voor ons waren er best wel wat zaken herkenbaar, nu wij daar in een vorig leven ook wel rond hebben gezworven, bijvoorbeeld tweemaal de Grand Canyon, éénmaal met de heli­kopter er binnen­door, wat volgens Klaas niet meer mag, omdat er af en toe eentje crashte, en ook bijvoorbeeld Monument Valley. Hoewel wij wel weer wat andere ge­bie­den hebben bezocht en af en toe ook weleens een beer (zwarte) tegenkwamen (altijd vriendelijk en bezig met zijn eigen dingetjes) staat het Yellowstone Park nog op onze bucket list, en heeft Klaas ons wel erg verlekkerd.

Een excursie met Groei & Bloei zal er wel niet in zitten, maar in voorkomend geval melden we ons reeds aan. Sprake was van een paar aparte reizen van een maand, een vanuit Californië, richting zeg maar Canyonland, met de Grand Canyon (jaarlijks ongeveer 4½ miljoen bezoekers), de Hooverdam en ook andere parken als Moab en Bryce Canyon, Monument Valley en Canyonland met grillige bergornamenten. Met namen als The Needles, The Delicate Arch, The Devils Garden Bogen, Klompenberg, Goose Neck, The Mariners, Goose Neck, The Valley of the Gods (ook open voor atheïsten). Kris kras door Californië, Utah, Arizona, Nevada. Ook een nachtje Las Vegas, maar niets vergokt en snel gevlucht door de 250 km lange Dodenvallei, want in Los Angeles stond weer zo een blauwe klaar.

Dan die andere vlucht die landde in Mormomenland (Salt Lake City), van daar naar Montana en naar een van de eerste Nationale Parken ter wereld (vanaf 1872), met extra aandacht voor het fenomeen van de warmwaterbronnen en geisers, zoals Mammoth Hot Spring en Canary Spring, en de overbekende Old Faithfull geiser die steeds na een slordig uurtje soms meer dan 30.000 liter tot ruim vijftig meter de lucht in knalt. De weg er naar toe ging niet al te snel met al die bizons op de weg, en wie meer wilt weten had er bij moeten zijn, of er zelf naartoe gaan.

Nu er ook nogal onbegaanbare gebieden waren, kon je zo een stoere four wheel drive huren, dus af er toe was er een kennelijk door Boudien genomen opname van Klaas, met Klaas stoer kijkend op de motorkap zittend, en vertelde hij dat er soms twintig centimeter tussen de rotswand en aan de andere kant tussen de afgrond was. Als er toehoorders waren die dat eng vonden, of het in hun broek zouden gaan doen, was Klaas daar natuurlijk laconiek over.

Zo af en toe zagen we Boudien ook nog wel eens op een foto, meestal nogal bescheiden op enige afstand.

Inmiddels loopt dit verhaaltje wat uit, maar dat deed de presentatie van Klaas ook. Dus lang, maar niet langdradig.

Volgens mij is hij ook naar Nieuw-Zee­land geweest en zal hij zijn foto­toestel toen ook wel mee hebben gehad.

Aan het applaus na te gaan, kan het klachtenbureau dicht blijven en hebben al die thuisblijvers wederom weer heel wat gemist.