Enkhuizen

25-02-20 Lezing Cees Verkerke

Alle zintuigen gefocust op De Zintuigentuin

door dhr. P. Groot

Op 25 februari mocht de Enkhuizer afdeling van Groei & Bloei het gebouw van het Heils­leger weer oneigenlijk gebruiken, hoewel zielenheil en flora en fauna elkaar wel goed kunnen velen en wel aardig met elkaar kunnen mixen. En zonder anderen te kort te willen doen, hadden we een uitstekende predikant en voorganger, of hoe noem je zo iemand die van de bloemetjes en de bijtjes is? Overigens was er met zijn toehorende volgelingen ook niets mis, rond de vijftig personen betekent dat er al meerdere jaren een vrij stabiel aantal bezoekers komt op deze avonden, maar opmerkelijk was deze maal dat we naast de harde kern ook nogal wat minder bekende gezichten mochten begroeten, en daar­bij ook nogal wat van een generatie jonger dan het bekende gemiddelde. Goed dus dat die meteen werden getrakteerd op het betere werk. Wat je ver haalt is lekker, ging ook niet op, want deze Cees Verkerke resideert in Heerhugowaard-Zuid, niet ver van onze West-Friese Omringdijk. Als je Cees googelt, vind je dat hij een website heeft, en veel meer doet dan in zijn vogelschuilhutje zitten en bekijken hoe de reigers zijn vijver leeg snoepen, waar de vijverbewoners, dan onder veel gekwaak en gedoe, ijverig zijn om de schade weer met nieuw nageslacht bij te spijkeren. Of hoe een rat een ijsvogel verorbert, maar verzuchtte Cees, ratten moeten ook eten en zo is de natuur nu eenmaal. Cees was zo ongeveer op de Alkmaarse Kaasmarkt geboren, en AZ-fan (hooligan?) geworden, ware het niet dat hij op zesjarige leeftijd in de waard van heer Hugo verzeild raakte en het bleek dat hij een aan­geboren natuur-gen bezit, dat onstuimig op was gaan spelen. Eigenlijk zou je zulke mensen moeten klonen, of anderen genetisch manipuleren, maar dat mag natuurlijk niet. Hij vond een Els toen die bijna vijftien was, en is eeuwige trouw met haar gaan praktiseren, die we overigens alleen in slaapstand en in gekromde houding van de achterkant hebben mogen bewonderen, en hij kocht ongeveer twintig jaar terug een bundertje land en tuin van de buren, en is veel natuur gaan creëren op eigen kosten in plaats weinig natuur voor veel geld, zoals onze overheid veelal doet, en hij heeft niet geklaagd over stikstof en PFAS, maar klaagde overigens wel over versteende tuinen, en had een interessant verhaal over zijn creatieve invullingen met veel wel, en een klein beetje wee. Het gaf ook aan dat, als je in zoiets opgaat, dat er dan geen sprake is van veel werk, maar juist heerlijk bezig zijn, en er veel voldoening en plezier voor terug krijgt. Er is best nog veel meer over te schrijven, maar beter is om eens naar die Beukenlaan 17 te gaan, te googlen onder www.dezintuigentuin.nl. Er zijn openingstijden, maar er bestaat ook een zogenoemde groene route waar ze mee verbonden zijn, van 23 tuinen enzovoort in Noord-Holland. Hierbij verder dan opgemerkt dat Cees een uitnemend goeie fotograaf blijkt te zijn, met werkelijk unieke beelden van al wat er leefde dus ‘Groeide en Bloeide’. De vijver waar al snel een leger kikkers bezit van had genomen, zijn Kerkuilenkast waar de kauwen veel pret aan beleefden, tot Cees een echte Kerkuil per ongeluk verjoeg, die niet meer terugkwam, een veelheid aan allerlei vogels, ook hun legsels enzovoort, wilde orchideeën, grote Egelkop enzovoort, alles met kennis en beleid geordend. Hierbij dan ook maar gesteld dat ik zelf veel zaken herken en parallellen zie met eigen besognes vanuit mijn verleden. Dit neemt niet weg dat mijn hoop op een Ransuil in mijn voormalige tuin uitbleef, en dat pogingen om ijsvogels te lokken ook in de categorie ‘onverhoorde gebeden’ terechtkwam, maar dat die bij Cees wel gewoon aan kwamen vliegen, dus een lichte zweem van jaloersheid moet ik onderdrukken. Vooral de happy ijsvogelfamilie, die ook perfect was gefotografeerd, was een unieke topper.

Overigens was het niet zo dat ik zelf niet weer wat andere zaken kan laten zien, waarvan ik meen dat ik me er ook niet voor hoef te schamen en daar zou ik op 24 maart de ge­legenheid voor krijgen na de jaarvergadering, ware het niet dat het coronavirus roet in het eten heeft gegooid. Maar wie weet komt er later dit jaar een gelegenheid. Natuurlijk dient een mens bescheiden te blijven, maar ik zal dan pogen om de lijn van Cees te volgen en het de moeite waard te maken.

P.S. Bij aanvang deelde Theo van der Jagt mee dat Norman Petten, voormalig voorzitter, was overleden. Daartoe een minuut stilte betracht.